Van 5 tot en met 7 september 2025 werden de allereerste Europese Kampioenschappen AirBadminton georganiseerd. Op het European Games Park in Bakoe, Azerbeidzjan, werd gestreden om de eerste Europese titels in de mannentriple, vrouwentriple en team relay. Namens Nederland waren de volgende spelers geselecteerd:

Mannen: Pim van Veghel, Steven Otto, Thimo van Haeren en Calvin Pol

Vrouwen: Corine Breukers, Sasha van de Weerdhof, Bente Pol en Amber Derksen

Tim Vaessen was mee als team manager en coach.

In de team relay worden vier verschillende onderdelen achter elkaar gespeeld. Na iedere 15 punten wordt er van onderdeel gewisseld en de winnaar is het land dat als eerste 60 punten behaald. Nederland begon in de poulefase met een eenvoudige overwinning op Kroatië. In ieder onderdeel werd de voorsprong verder uitgebouwd waarna het mannendubbel van Steven Otto en Thimo van Haeren de einduitslag bracht op 60-33. In de 2^e poulewedstrijd was gastland Azerbeidzjan de tegenstander. In de vrouwen partijen was Nederland de betere, maar het afsluitende mannentriple kon een nederlaag niet voorkomen. Met 50-60 was de overwinning voor Azerbeidzjan. De 2^e plaats in de poule betekende een plek in de kwartfinale. Daar was torenhoge EK favoriet Frankrijk de tegenstander. Na drie onderdelen was de stand 40-45. In het afsluitende vrouwendubbel kwamen Amber Derksen en Sasha van de Weerdhof echter punt voor punt dichterbij en werd de achterstand omgezet in een klinkende overwinning: 60-58.

In de halve finale was vervolgens Duitsland de tegenstander. Het Duitse team bestond uit een aantal bekende en goede badmintonspelers. In het eerste onderdeel (in deze wedstrijd de vrouwentriple) kon Nederland goed bijblijven, maar daarna bleek Duitsland duidelijk een maatje te sterk. Met 33-60 werd deze wedstrijd duidelijk verloren. Wat restte was een belangrijke wedstrijd om plek 3, tegen Bulgarije. De winnaar van deze partij zou zich verzekeren van de bronzen medaille én zich plaatsen voor de World Cup AirBadminton, later in het jaar in de Verenigde Arabische Emiraten. Beide landen waren behoorlijk aan elkaar gewaagd, maar na drie onderdelen had Nederland toch een kleine voorsprong: 45-40. Het laatste onderdeel, de vrouwendubbel, kreeg echter te laat grip op de Bulgaarse vrouwen waardoor de nipte voorsprong in rook opging en de wedstrijd met 54-60 werd verloren. Een grote teleurstelling voor het hele team.

In het mannentriple speelde Nederland opnieuw tegen Kroatië. Waar in de team relay Kroatië duidelijk aan de kant was gezet, moesten de Nederlandse mannen nu hun meerdere erkennen en ging de wedstrijd met 3-1 verloren. Door een blessure bij één van de Bulgaarse mannen werd de wedstrijd tegen Bulgarije een walk-over voor Nederland. Opnieuw een 2^e plek in de poule, wat opnieuw een kwartfinaleplek opleverde. Tegenstander in de kwartfinale was Turkije. De Turken hadden in de poulefase al indruk gemaakt en ook in deze wedstrijd bleken ze een geduchte tegenstander. De eerste set werd door Nederland nog wel met 13-12 gewonnen, maar daarna bleken de Turken toch beter en werden de drie opvolgende sets verloren.

Als laatste was het woord aan de vrouwentriple. Ook zij speelden in de poule tegen Kroatië. Na een terugval in de 2^e set, werden de Kroatische vrouwen toch eenvoudig aan de kant gezet; een 3-1 overwinning. De andere groepswedstrijd was tegen Griekenland. De Nederlandse vrouwen lieten zien enorm in het toernooi te zijn gegroeid en lieten er geen twijfel over bestaan wie de beste waren: een 3-0 overwinning én een plek in de halve finale. In die halve finale waren de vrouwen van Azerbeidzjan de tegenstander. De Azerbeidzjaanse vrouwen werd hartstochtelijk aangemoedigd door de thuisfans, maar de Nederlandse vrouwen lieten zich daar niet door imponeren. Na een hele goede wedstrijd werd uiteindelijk met 3-1 gewonnen en was de finale bereikt. In de finale was Frankrijk de tegenstander. In het team relay waren de Nederlandse vrouwen duidelijk beter, maar deze finale was een andere partij, onder andere weersomstandigheden. De Franse vrouwen voelden zich meer op hun gemak en waren nu simpelweg beter. Met de setstanden 5-9, 7-9 en 5-9 moesten de Nederlandse vrouwen zich gewonnen geven. Na een kort moment van teleurstelling was er daarna vooral blijdschap en trots op een prachtige zilveren medaille! Het onervaren Nederlandse team heeft hiermee laten zien zich goed te kunnen meten met andere Europese landen en zelfs tot de Europese top te behoren. Helaas was de 4^e plek in team relay onvoldoende voor plaatsing voor de World Cup, maar het behaalde niveau biedt voldoende houvast om bij een nieuwe editie wel plaatsing af te dwingen.